Św. Wojciech, męczennik

Urodził się około 956 r. w Libicach, w Czechach; pochodził z możnego czeskiego rodu Sławnikowiców. W wieku 27 lat został biskupem Pragi. Tam wspierał biednych, sam ich odwiedzał, słuchał ich skarg i potrzeb, odwiedzał więzienia; sprzeciwiał się także wysyłaniu chrześcijańskich niewolników do krajów muzułmańskich. Po pięciu latach rządów św. Wojciech opuścił stolicę Czech i wstąpił do zakonu benedyktynów w Rzymie, gdzie, jak podkreślają dokumenty - swoje obowiązki wypełniał z wielką pokorą. Z nakazu papieża ponownie został biskupem Pragi, skąd musiał jednak uciekać. Wybrał wówczas pracę misyjną; przyjechał do Polski, a stamtąd, przy wsparciu króla Bolesława Chrobrego, udał się wraz z dwoma towarzyszami na wyprawę misyjną do Prus. Ich działalność nie spotkała się z przychylnym przyjęciem; 23 kwietnia 997 r., już podczas powrotu, rzucił się na nich uzbrojony tłum, a pogański kapłan zadał św.Wojciechowi śmiertelny cios. Ciało świętego zostało wykupione przez Bolesława Chrobrego i sprowadzone do Polski, a w 999 r., zaledwie dwa lata po męczeńskiej śmierci, Wojciech został ogłoszony świętym. Św. Wojciech jest jednym z trzech głównych patronów Polski, patronem diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, diecezji elbląskiej i archidiecezji gnieźnieńskiej, w szczególności Gniezna. Jego święto przypada 23 kwietnia, w dzień śmierci.



Św. Wojciech, pierwszy ewangelizator Polski
996-999 r.

Święci Benedykt, Jan, Mateusz, Izaak i Krystyn - pierwsi męczennicy Polski

Benedykt (ur. ok. 970 r.) i Jan (ur. ok. 940 r.) pochodzili z Włoch, a do Polski przysłani zostali w 1001 r. przez św. Romualda, na prośbę św. Wojciecha. Osiedlili się na prawym brzegu Odry w pobliżu ujścia do Warty. Niebawem przyłączyli do nich nowicjusze Mateusz i Izaak (rodzeni bracia) oraz wiejski chłopak Krystyn, który służył im jako kucharz. Szóstym zakonnikiem był Barnaba, który wraz z Benedyktem i Janem przybył do Polski z Włoch; uniknął on męczeństwa. Mnisi żyli w wielkiej miłości braterskiej i zgodzie; zobowiązali się do pustelniczego trybu życia, a przede wszystkim do prowadzenia pracy misyjnej. W 1003 r. król Bolesław Chrobry odwiedził pustelnię i pozostawił zakonnikom znaczną ilość złota, z przeznaczeniem na prowadzenie misji. Eremici początkowo złoto przyjęli, co prawda niechętnie, wkrótce jednak postanowili je odesłać królowi, nie widząc z niego pożytku w swoim ubogim życiu. W międzyczasie o darze dowiedzieli się zbójcy, którzy w nocy z 10 na 11 listopada 1003 r. napadli na pustelnię. Nie wierząc tłumaczeniom o oddaniu pieniędzy, wymordowali zakonników. Bracia męczennicy zostali kanonizowani w 1004 r. przez papieża Jana XVIII; są patronami diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, a ich wspomnienie przypada 13 listopada.



Pięciu Braci Polskich Męczenników z Międzyrzecza, pustelnicy
1003-1004 r.

Św. Andrzej Świerad

Przyszedł na świat w drugiej połowie X w., w rodzinie wieśniaczej. Przez wiele lat prowadził pełne trudów i umartwień życie w pustelni pod skałą w Tropiu nad Dunajcem (na północ od Nowego Sącza). Około 1018 r., w odpowiedzi na prośbę św. Stefana, przeniósł się na tereny dzisiejszej Słowacji. Wstąpił tam do klasztoru na zboczu góry o nazwie Zobor koło miasta Nitra i przyjął imię zakonne Andrzej. Wkrótce jednak znów podjął życie pustelnicze, najpierw w grocie skalnej niedaleko klasztoru, a później prawdopodobnie także w jaskini koło Trenczyna, nad rzeką Wag. Jego głównym zajęciem było karczowanie lasu; prowadził zarazem czynne życie apostolskie wśród politycznych zbiegów, złoczyńców i pospolitych rabusiów. Pomimo ciężkiej pracy, Świerad w każdym tygodniu trzy dni surowo pościł, a w Wielkim Poście przez czterdzieści dni powszednich posilał się tylko jednym orzechem na dzień. Nosił na sobie mosiężny łańcuch, który po pewnym czasie wrósł w ciało. Umartwiał się także w nocy - spał na pniu otoczonym ostrymi prętami, które raniły go i budziły, gdy przechylał się w którąś stronę. Według niektórych przekazów, gdy pewnego razu od przemęczenia stracił przytomność, anioł zawiózł go wozem do pustelni. Zmarł w 1031 r., został kanonizowany w 1083 r. Jest patronem diecezji nitrzańskiej i tarnowskiej, miasta Nitry i młodzieży słowackiej. Jego wspomnienie w Polsce przypada 13 lipca.



Św. Andrzej Świerad (Żurawek)
1030-1083 r.

Św. Stanisław ze Szczepanowa, męczennik

Urodził się w Szczepanowie ok. 1039 r. Święcenia kapłańskie otrzymał ok. 1060 r., a w 1072 r. został biskupem krakowskim. Dał się poznać jako pasterz gorliwy, ale i bezkompromisowy. Największą zasługą Stanisława było to, że dzięki poparciu króla Bolesława Śmiałego udał się do papieża Grzegorza VII wyjednać przywrócenie metropolii gnieźnieńskiej. W ten sposób raz na zawsze ustały pretensje metropolii magdeburskiej do zwierzchnictwa nad diecezjami polskimi. Po paru latach doszło jednak do konfliktu między biskupem Stanisławem a królem. Prawdopodobnie Stanisław zaczął upominać Bolesława za niewłaściwe postępowanie wobec poddanych oraz za publiczne powodowanie zgorszenia i rzucił na niego klątwę, wyłączając króla ze społeczności Kościoła. Wtedy król skazał św. Stanisława na śmierć, a gdy nikt z poddanych nie chciał wykonać wyroku (autorytet Stanisława musiał być w Polsce ogromny, skoro nawet najbliżsi stronnicy króla Bolesława nie śmieli targnąć się na życie biskupa), dokonał tego sam król. 11 kwietnia 1079 r. Bolesław udał się do kościoła na Skałce i w czasie Mszy świętej zabił biskupa uderzeniem w głowę. Św. Stanisław został kanonizowany w 1253 r., a jego święto przypada 8 maja. Jest jednym z trzech głównych patronów Polski, patronem Krakowa, archidiecezji krakowskiej, lubelskiej, poznańskiej i warszawskiej oraz diecezji: kieleckiej, płockiej, sandomierskiej i tarnowskiej. Św. Jan Paweł II nazwał go patronem chrześcijańskiego ładu moralnego.



Św. Stanisław ze Szczepanowa, biskup krakowski, męczennik
1030-1079 r.

Św. Jadwiga Śląska

Jadwiga von Andechs urodziła się ok. 1180 r. w Bawarii w rodzinie hrabiowskiej. W wieku 12 lat została wydana za mąż za Henryka I zwanego Brodatym, ówczesnego księcia śląskiego. Zasłynęła z niezwykle pobożnego i ascetycznego życia, jakie prowadziła pomimo swojej wysokiej pozycji społecznej. Inicjowała liczne dzieła charytatywne, m.in. wędrowny szpital i stałą opiekę dla kalek na swym własnym dworze. Obniżała czynsze kmieciom, osobiście odwiedzała chorych, opłacała też naukę ubogich chłopców we Wrocławskiej Szkole Katedralnej. Urodziła siedmioro dzieci. Kiedy jej mąż w wyniku wojny dostał się do niewoli, powędrowała pieszo i boso i z sukcesem wynegocjowała jego uwolnienie. Jest fundatorką wielu kościołów i kilku klasztorów, z których najbardziej znanym jest opactwo cysterskie w Trzebnicy, gdzie spędziła ostatnie lata swego życia. Zmarła w 1243 r. w opinii świętości. Kult Jadwigi rozpoczął się zaraz po jej śmierci - po odwiedzinach klasztoru w Trzebnicy w 1260 r. przez legata papieskiego Anzelma rozpoczął się proces kanonizacyjny, popierany przez papieża Urbana IV. W 1267 r. papież Klemens IV dokonał jej kanonizacji i Jadwigę zaczęto czcić jako patronkę Polski i całego Śląska. Kult świętej propagował przez cały okres panowania książę Ludwik I, jej grób odwiedzali monarchowie i ich żony. W 1680 r., na prośbę Jana III Sobieskiego i jego żony, papież Innocenty XI rozszerzył kult św. Jadwigi na cały Kościół Katolicki. Św. Jadwiga jest patronką Europy, Polski, Śląska, archidiecezji wrocławskiej i diecezji w Gorlitz; miast: Andechs, Berlina, Krakowa, Trzebnicy i Wrocławia; uchodźców oraz pojednania i pokoju (szczególnie pojednania polsko-niemieckiego).



Św. Jadwiga Śląska, pochodziła z Bawarii, księżna, wdowa, fundatorka klasztorów
1170-1267 r.

Św. Jacek Odrowąż

Urodził się ok. 1200 r. w Kamieniu Pomorskim, pochodził z rodziny szlacheckiej. W 1220 r. na prośbę biskupa Iwo Odrowąża (wuja) kanonicy Jacek i Czesław udali się do Rzymu, aby poznać regułę życia w klasztorze dominikańskim, któremu przewodził Dominik Guzmán, założyciel zakonu Dominikanów. Formacja zakonna trwała krótko i w 1222 r. nowi dominikanie powrócili do Polski. Zamieszkali w Krakowie przy kościele św. Trójcy. Zakon dominikański szybko rozprzestrzenił się w Polsce dzięki wytrwałej pracy pierwszych polskich dominikanów, wśród których wyróżniał się Jacek Odrowąż. W 1226 r. powstała oddzielna, polska prowincja obejmująca nowo powstałe klasztory w Gdańsku, Kamieniu Pomorskim, Pradze, Sandomierzu i Wrocławiu. Św. Jacek powołał do życia wiele wspólnot, między innymi w Dorpacie, Chełmie, Elblągu, Gdańsku, Haliczu, Kijowie, Rydze i Toruniu. Zmarł w 1257 r. w Krakowie. Za jego przyczyną działo się wiele cudów. W zapiskach konwentu krakowskiego czytamy urywek z 1277 r.: „W klasztorze krakowskim leży brat Jacek, mocen wskrzesić zmarłych”. W 1594 r. papież Klemens VIII zaliczył Jacka Odrowąża w poczet świętych. Jacek Odrowąż jest patronem diecezji katowickiej i opolskiej.



Św. Jacek Odrowąż, kapłan, dominikanin
1200-1257 r.

Św. Kinga (lub Kunegunda)

Urodziła się ok. 1234 r. w Ostrzychomiu na Węgrzech, pochodziła z królewskiej rodziny Arpadów. W wieku 5 lat została zaręczona z 13-letnim Bolesławem, co miało na celu umocnienie więzi pomiędzy Węgrami i Polską, które chciały utworzyć koalicję przeciw zagrażającym Tatarom. Księżniczka zaproponowała swemu mężowi, aby zachowali dozgonną, dziewiczą czystość, co małżonkowie potwierdzili złożeniem ślubu czystości (dlatego Bolesławowi nadano przydomek „Wstydliwy”). W tym czasie Kinga wstąpiła do III Zakonu św. Ojca Franciszka. W związku z trwającymi najazdami tatarskimi i niepokojem w kraju (związanym z wojną domową między książętami o dziedzictwo śląskie i krakowskie), para książęca była zmuszona wielokrotnie zmieniać miejsce zamieszkania, ale mimo trudnej sytuacji dobrze gospodarowała posiadanymi księstwami - krakowskim i sandomierskim. Kinga sprowadziła z Węgier górników, którzy dokonali pierwszego odkrycia złóż soli; fundowała kościoły i klasztory m.in. w Bochni, Nowym Korczynie i Starym Sączu. Wspierała też swego męża w rządzeniu krajem. Po śmierci księcia zamieszkała w klasztorze klarysek w Starym Sączu, pozostając osobą świecką, aby móc dysponować swoim majątkiem na rzecz klasztoru. Na trzy lata przed śmiercią złożyła śluby zakonne i od tej pory, według surowej reguły zakonnej, nie miała prawa posiadać prywatnych dóbr. Zmarła w 1292 r. w Starym Sączu. Po jej śmierci rozpoczęły się liczne pielgrzymki do jej grobu. Mimo licznych świadectw o łaskach otrzymanych za wstawiennictwem Kingi, jej beatyfikacja odbyła się dopiero w 1690 r., a w 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją świętą. Św. Kinga jest patronką Polski i Litwy (od 1715 r.) i diecezji tarnowskiej (od 1901 r.).



Św. Kinga (lub Kunegunda), Węgierka z pochodzenia, księżna, klaryska
1224-1292 r.

Św. Jadwiga, królowa

Urodziła się w 1374 r., jako trzecia córka Ludwika Andegaweńskiego - króla Węgier i Polski. Mimo, że zaplanowany ślub z Wilhelmem Habsburgiem nie doszedł do skutku, Jadwiga objęła tron Polski. Jej koronacja na królową Polski odbyła się w 1384 r. Chociaż była jeszcze dzieckiem, z wielką uwagą słuchała oddanych polskiej sprawie, mądrych i wiernych mężów stanu. Odznaczała się dużą łagodnością i z mądrością potrafiła znaleźć wyjście z każdej sytuacji, m.in. przyczyniła się do chrystianizacji Litwy (poprzez małżeństwo z Władysławem Jagiełłą), ponownego przyłączenia Rusi do Polski; interweniowała u Wielkiego Mistrza Krzyżackiego Konrada de Jungingena w sprawie zbrojnych ataków na Litwę, doprowadziła też do zgody miedzy Władysławem Jagiełłą a jego odwiecznym rywalem, Witoldem. Ponadto zajęła się odnowieniem Akademii Krakowskiej, na którą przeznaczyła wszystkie swoje klejnoty i ufundowała wiele kościołów. Zmarła w 1399 r. Pochowano ją w katedrze na Wawelu, a poddani zaczęli pielgrzymować do miejsca jej pochówku, by oddawać jej cześć i prosić o orędownictwo, dając tym samym dowód jej świętości. Jednakże jej beatyfikacji i kanonizacji dokonał dopiero papież Jan Paweł II w Krakowie w 1979 r. oraz w 1997 r. Grób św. Jadwigi (jej relikwie) znajduje się w katedrze na Wawelu. Święta Jadwiga czczona jest jako patronka rodzin.



Św. Jadwiga, Węgierka z pochodzenia, królowa
1374-1399 r.

Św. Jan Kanty, prezbiter

Urodził się w Kętach koło Oświęcimia w 1390 r. W wieku 23 lat udał się do Krakowa, gdzie rozpoczął studia w Akademii Krakowskiej na Wydziale Filozoficznym. W 1418 r. został magistrem sztuk (dzisiejszy doktorat). Przyjął święcenia kapłańskie; w 1421 r. na prośbę zakonników bożogrobców został kierownikiem szkoły klasztornej w Miechowie koło Krakowa. Tam też głosił kazania w języku polskim oraz przez 40 lat przepisywał (kopiował) dzieła, szczególnie św. Augustyna, a także innych autorów, w tym św. Tomasza z Akwinu. W 1429 r. rozpoczął wykłady w Akademii Krakowskiej na Wydziale Filozoficznym. Wykładał sztuki wyzwolone - logikę, fizykę i ekonomię Arystotelesa. Przez kilka lat pełnił funkcję dziekana wydziału. Jednocześnie studiował teologię i zdobył tytuł magistra, po czym zaczął wykładać teologię. Został uhonorowany kanonią przy kościele św. Floriana w Krakowie. Słynął z wielkich dzieł miłosierdzia, w pracy duszpasterskiej krzewił kult eucharystyczny i zachęcał do częstego przyjmowania Komunii Świętej, wiele czasu poświęcał pracy w konfesjonale. Pełen zasług, w opinii świętości, zmarł w 1473 r. Pochowano go w podziemiach kościoła św. Anny w Krakowie, gdzie do dzisiaj znajdują się jego relikwie. Beatyfikacja św. Jana Kantego miała miejsce w 1680 r., natomiast jego kanonizacja - w 1767 r. Św. Jan Kanty jest patronem Polski, głównym patronem archidiecezji krakowskiej, miasta Krakowa, profesorów, młodzieży i studentów.



Św. Jan Kanty, kapłan, profesor UJ
1390-1473 r.

Św. Jan z Dukli

Urodził się ok. 1414 r. w Dukli koło Krosna. Według tradycji miał już od młodości prowadzić życie pustelnicze w lasach u stóp góry zwanej Cergową. Wstąpił do franciszkanów konwentualnych, w latach 1434-1440 odbył studia kanoniczne i został wyświęcony na kapłana. Od razu powołano go na urząd kaznodziei. W wieku 60 lat zmienił zakon, kierując się chęcią bycia tak gorliwym w swojej posłudze, jakimi byli wówczas bernardyni. Krótki czas przebywał w Poznaniu, następnie we Lwowie, gdzie powierzono mu funkcję kaznodziei i spowiednika, i tam spędził resztę życia. U bernardynów spędził 21 lat. Nawet po utracie wzroku oraz mimo niedowładu nóg, z wielką gorliwością spełniał posługę kapłańską. Jako dorobek wielu lat pracy kaznodziejskiej zostawił zbiór kazań, które jednak zaginęły. Zmarł w konwencie lwowskim w 1484 r. Liczne łaski otrzymywane za jego pośrednictwem ściągały do jego grobu nie tylko katolików, ale także prawosławnych i Ormian. W czasie oblężenia Lwowa przez Bohdana Chmielnickiego w 1648 r. gorąco modlono się do Jana z Dukli, i jego wstawiennictwu przypisano ocalenie miasta. Papież Klemens XII w 1733 r. ogłosił go błogosławionym. W 1754 r. król August III Sas wniósł prośbę do Rzymu o kanonizację, którą ponowił 10 lat później król Stanisław August Poniatowski. Uczynił to również Sejm Polski, jednak niewola przerwała te zabiegi. Dopiero w 1957 r. z ponowną prośbą wystąpił Episkopat Polski. Kanonizacji dokonał w 1997 r. Jan Paweł II podczas swojej wizyty w Krośnie.Św. Jan z Dukli w 1739 r. ogłoszony został patronem Korony oraz Litwy. Był również patronem rycerstwa polskiego. Obecnie jest patronem archidiecezji przemyskiej i Lwowa. Szczególnie w dzień 8 lipca polecajmy św. Janowi z Dukli sprawy naszej Ojczyzny.



Św. Jan z Dukli, kapłan, franciszkanin
1414-1484 r.

Św. Szymon z Lipnicy

Urodził się ok. 1440 r. w Lipnicy Murowanej. Ukończył Akademię Krakowską, uzyskując tytuł bakałarza. Wstąpił do obserwatorów, zwanych później bernardynami, i przyjął święcenia kapłańskie. Kiedy w 1482 r. Kraków nawiedziła dżuma, Szymon wraz z braćmi posługiwał potrzebującym i sam się zaraził. Jego choroba trwała zaledwie 5 dni - w tym czasie okazywał wielką moc ducha i cierpliwie znosił cierpienia. Zmarł w 1482 r., a już 6 lat później Władysław z Gielniowa, sprawujący wówczas urząd wikariusza (prowincjała), na podstawie specjalnego brewe papieża Innocentego VIII dokonał przeniesienia relikwii Szymona do osobnej kaplicy i postawił je w ołtarzu (co w tym czasie było nieformalnym uznaniem Szymona z Lipnicy za błogosławionego). Zabiegi o formalną beatyfikację trwały dość długo. Dopiero papież bł. Innocenty XI ogłosił dekret beatyfikacji w 1685 r. W 1948 r. rozpoczęto proces kanonizacyjny, a w 2006 r. Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych potwierdziła cud, jakim było uzdrowienie Marii Piątek w 1943 r., i Szymona uznano za świętego.Jest patronem Krakowa i społeczności akademickiej. Zawsze był czczony również jako szczególny orędownik kobiet w ciąży, którym grożą komplikacje porodowe oraz osób ciężko i nieuleczalnie chorych.



Św. Szymon z Lipnicy, kapłan, franciszkanin (bernardyn)
1438-1482 r.

Św. Stanisław Kostka

Urodził się w 1550 r. w Rostkowie koło Przasnysza. Od najmłodszych lat wzrastał w surowej, ale też pełnej miłości domowej atmosferze. W wieku 14 lat wraz z bratem wyjechał na dalsze kształcenie do Wiednia. Miał nieprzeciętne zdolności, a przy tym był pracowity, pilny i sumienny. Codziennie uczestniczył we Mszy Świętej, często adorował Najświętszy Sakrament, odznaczał się także szczególnym nabożeństwem do Matki Bożej. Z powodu tych religijnych praktyk i chęci wstąpienia do klasztoru był często wyśmiewany przez brata. W 1565 r. ciężko zachorował. Miał wówczas wizję, w której św. Barbara z dwoma aniołami przyniosła mu Komunię Świętą. W drugiej wizji Matka Boża z Jezusem pochyliła się nad nim i składała mu w ramiona Dzieciątko. Po tych wydarzeniach powrócił do zdrowia. Rodzice byli przeciwni, by Stanisław został zakonnikiem. Jednak w sierpniu 1567 r. pieszo, w przebraniu żebraczym, uciekł z Wiednia. Dotarł do Dylingii w Bawarii, a później do Rzymu, gdzie w 1567 r. wstąpił do nowicjatu księży jezuitów. W wieku 17 lat złożył śluby zakonne. Nagle zachorował na malarię i zmarł 15.08.1568 r., tak jak prosił św. Wawrzyńca - w Uroczystość Wniebowzięcia NMP. Kościół ogłosił go błogosławionym w 1605 r., a świętym w 1726 r. Przypisuje się mu zwycięstwo Polski odniesione nad Turkami pod Chocimiem w 1621 r. (w tym dniu o. Oborski, jezuita, widział św. Stanisława na obłokach, jak błagał Matkę Bożą o pomoc). Król Jan Kazimierz przypisywał orędownictwu świętego zwycięstwo odniesione pod Beresteczkiem w 1651 r. Życiową maksymą św. Stanisława było zdanie: „Do wyższych rzeczy zostałem stworzony i dla nich pragnę żyć”. Św. Stanisław Kostka jest patronem dzieci i młodzieży.



Św. Stanisław Kostka, nowicjusz zakonny, jezuita
1550-1568 r.

Św. Kazimierz Jagiellończyk, królewicz

Urodził się na Wawelu w 1458 r. Był jednym z sześciu synów Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki. Jego wychowawcą, podobnie jak i jego pozostałych braci, był Jan Długosz. W 1471 r. został wysłany z wojskiem na wyprawę węgierską. Nieudaną wyprawę podsumował w następujących słowach: „(…) celem moim było zjednoczenie Węgier z Polską, a nie wywołanie bratobójczej krwawej walki wewnętrznej”. Po powrocie do Polski kontynuował naukę pod kierunkiem Długosza, zaś u boku ojca angażował się w zarządzanie krajem. W 1476 r. pojechał z ojcem do Malborka na zjazd z wielkim mistrzem krzyżackim. W latach 1481-1483, podczas pobytu króla na Litwie, jako namiestnik rządził Królestwem Polskim – zajmował się w sposób szczególny sprawami biednych. Umiał pogodzić obowiązki z bogatym życiem duchowym, które rozwijało się pod wpływem duchowości franciszkańskiej. Miał wielkie nabożeństwo do Matki Bożej, często adorował Najświętszy Sakrament i kontemplował mękę i śmierć Jezusa. Jego przygotowanie do przejęcia rządów w Polsce przerwała śmiertelna choroba. Zmarł w Grodnie w 1484 r., w wieku zaledwie 26 lat. Został kanonizowany już w 1521 r. przez papieża Leona X, lecz bulla zaginęła wraz z rzeczami posła królewskiego Erazma Ciołka, który zmarł nagle w Rzymie. Ponowną bullę, powołującą się na wydany wcześniej akt kanonizacyjny, wydał papież Klemens VIII w 1602 r. Św. Kazimierz jest patronem Litwy, Radomia i diecezji radomskiej.



Św. Kazimierz Jagiellończyk, królewicz
1458-1484 r.

Św. Jan Sarkander, męczennik

Urodził się w 1576 r. w Skoczowie. W wieku 33 lat przyjął święcenia kapłańskie. Posiadał już wtedy dwa doktoraty - z filozofii i teologii. Przebywał w kilku parafiach, został mianowany proboszczem w Holeszowie, gdzie wielkorządca Moraw odebrał właśnie kościół husytom i jako katolik oddał go jezuitom. W 1618 r. rozpoczęła się tzw. wojna 30-letnia (między państwami protestanckimi a katolicką dynastią Habsburgów).Wracając z pielgrzymki z Częstochowy ks. Jan dowiedział się, że luteranie zajęli kościół w jego parafii. Już wcześniej uchodził za gorliwego obrońcę wiary katolickiej i zaczęto go podejrzewać, że sprowadził tzw. lisowczyków (lekka jazda polska), którzy zbrojnie wystąpili przeciwko okolicznym protestantom. Fryderyk V (przywódca protestanckiego przymierza w Cesarstwie Rzymskim Narodu Niemieckiego) wydał rozkaz aresztowania go. Ks. Jana poddano torturom - m.in. ciało rozciągano tak, że pękały na nim ścięgna, wychodziły kości ze stawów, wypalono mu piersi pochodniami, a głowę ściskano żelaznymi obręczami. Próbowano też wymusić na nim wyjawienie tajemnicy spowiedzi wcześniejszego zarządcy Moraw; odmówił zeznań, żył jeszcze miesiąc po torturach - zmarł w 1620 r. Po 100 latach kard. Wolfgand Schrattenbach rozpoczął proces kanonizacyjny, gdyż ciało jego znaleziono w takim samym stanie, w jakim je pochowano, a Papież Jan Paweł II kanonizował go w 1995 r. Święty Jan Sarkander to patron Moraw, Śląska oraz dobrej spowiedzi i tajemnicy spowiedzi.



Św. Jan Sarkander, ze Śląska Cieszyńskiego, działał na Morawach, kapłan, męczennik
1576-1602 r.

Św. Jozafat Kuncewicz, męczennik

Urodził się w rodzinie prawosławnej we Włodzimierzu Wołyńskim ok. 1580 r.; przyjął habit bazylianów unickich. W 1613 r. został powołany na przełożonego klasztoru i kościoła w Wilnie, a później na arcybiskupa Połocka. Przyczynił się do wzrostu liczby klasztorów, ogłosił konstytucję dla duchowieństwa, ułożył katechizm dla kapłanów, rozpowszechniał wiedzę na temat różnic między katolicyzmem a prawosławiem. Nie podobało się to nowemu biskupowi prawosławnemu na Białorusi Melecy Smotryckiemu, który rozesłał listy pasterskie głoszące, że Jozafat jest zdrajcą Cerkwi. Uknuto spisek - 1623 r. w Witebsku po odprawieniu Mszy Św. Jozafat został zabity, a jego ciało wrzucono do Dźwiny. Beatyfikował go papież Urban VIII w 1643 r., a kanonizował papież Pius IX w 1867 r. Z okazji 300-lecia jego męczeńskiej śmierci papież Pius XI wydał specjalną encyklikę Ecclesiam Dei admirabili, a episkopat - list pasterski. W obawie przed zniszczeniem jego relikwii przechowywano je w kilku miejscach: na Białorusi, w Supraślu, w Połocku, w Białej Podlaskiej i w Wiedniu. Od 1949 r. relikwie znajdują się w bazylice św. Piotra w Rzymie. W czasie Powstania Styczniowego Św. Jozafata ogłoszono patronem Powstania; obecnie jest on patronem Bazyliańskiego Zakonu Świętego Jozafata, Bractwa Świętego Jozafata, diecezji drohiczyńskiej, diecezji siedleckiej, Litwy, Rusi i Wilna.



Św. Jozafat Kuncewicz, kapłan obrządku wschodniego, bazylianin, męczennik
1580-1623 r.

Św. Melchior Grodziecki, męczennik

Urodził się w Cieszynie ok. 1582 r. w rodzinie szlacheckiej (herbu Radwan). Ukończył studia filozoficzne i teologiczne, przyjął święcenia kapłańskie. Podczas wojny 30-letniej udał się na Węgry, do Koszyc, w charakterze kapelana wojsk czeskich i polskich wiernych cesarzowi z dynastii Habsburgów. W sierpniu 1619 r. Gabor Bethlenem - Książę Siedmiogrodu, który obiecał pomoc w walce z katolickim cesarzem, wraz z wojskiem, dotarł do Koszyc, gdzie w zamku schowali się m.in. kanonik Marek Kriż, Melchior Grodziecki i Stefan Pongracz. Doszło do zdrady, kapłanów aresztowano. Aby zmusić ich do wyparcia się wiary poddano ich torturom, a następnie - zamordowano. Ciała kapłanów pochowano w okolicy Koszyc, a w 1636 r. przeniesiono do Tyrnawy, gdzie obecnie spoczywają w kościele sióstr urszulanek. Liczne łaski i cuda, przypisywane wstawiennictwu św. Melchiora i jego towarzyszy oraz ich kult, zataczający coraz szersze kręgi na Słowacji, Morawach, Węgrzech i Śląsku, spowodowały rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego już w 1628 r., a w 1905 r. św. Pius X papież wpisał ich w poczet błogosławionych. Kanonizacji dokonał papież św. Jan Paweł II w 1995 r. w Koszycach. Św. Melchior jest patronem archidiecezji katowickiej.



Św. Melchior Grodziecki, ze Śląska Cieszyńskiego, kapłan, jezuita, męczennik
1582-1619 r.

Św. Andrzej Bobola, męczennik

Urodził się w 1591 r. w Strachocinie koło Sanoka. W wieku 20 lat wstąpił do zakonu jezuitów w Wilnie. Wyróżniał się żarliwością o zbawienie dusz, niezmordowanie głosił kazania i spowiadał. Pracował jako misjonarz w okolicach Pińska. Śmierć męczeńską poniósł z rąk Kozaków w Janowie Poleskim 16 maja 1657 r. Zachował się opis jego męki: kapłana przywiązano do słupa i zaczęto bić nahajami, z zamiarem, by wyrzekł się wiary. Wybito mu zęby, wyrwano paznokcie, zdarto skórę z górnej części jego ręki. Następnie obwiązano go sznurem, a jego końce przymocowano do siodeł końskich, Andrzej musiał biec za końmi, popędzany kłuciem lanc. Na koniec rozłożono go na stole i zaczęto przypalać ogniem, wycięto mu ciało na głowie do kości, na plecach wycięto skórę w formie ornatu - rany posypano sieczką; odcięto mu nos, uszy i wargi. Kiedy z bólu i jęku wzywał imiona Jezusa i Maryi, w karku zrobiono otwór i wyrwano mu język oraz grubym szydłem rzeźniczym podziurawiono mu lewy bok. Jego ciało szarpane konwulsjami powieszono twarzą do dołu, a uderzeniem szabli w szyję dowódca oddziału zakończył jego męczarnie. Beatyfikacja Andrzeja Boboli miała miejsce w 1853 r., a w 1938 r. Pius XI dokonał jego kanonizacji. Jego relikwie spoczywają w srebrno-kryształowej trumnie-relikwiarzu w kościele św. Andrzeja Boboli w Warszawie, stanowiącym obecnie sanktuarium narodowe. Z okazji 300. rocznicy śmierci św. Andrzeja papież Pius XII wydał osobną encyklikę (16 maja 1957 r.), w której wychwalił wielkiego męczennika. W kwietniu 2002 r. nadano mu tytuł patrona Polski (obok Św. Wojciecha i Św. Stanisława) oraz uznano patronem ewangelizacji w trudnych czasach.



Św. Andrzej Bobola, kapłan, jezuita, męczennik
1591-1657 r.

Św. Rafał (Józef) Kalinowski

Urodził się w 1835 r. w Wilnie, na chrzcie otrzymał imię Józef. Studiował w Instytucie Szlacheckim w Wilnie, w Szkole Agronomicznej w Hory-Horkach oraz w Akademii Inżynierii Wojskowej w Petersburgu, gdzie doświadczył dużego kryzysu wiary. W poszukiwaniu sensu życia dokładnie studiował dzieła filozoficzne i teologiczne, ale przełom i nawrócenie przyniosła mu lektura „Wyznań” św. Augustyna. W petersburskiej Akademii uzyskał tytuł inżyniera i stopień porucznika, a po ukończeniu studiów został mianowany asystentem matematyki. W 1859 r. współpracował przy projektowaniu linii kolejowej Kursk-Kijów-Odessa. Jednak w 1863 r., gdy jako kapitan sztabu pracował przy rozbudowie twierdzy w Brześciu nad Bugiem, zwolnił się z wojska rosyjskiego i zaangażował w Powstanie Styczniowe. Za udział w nim został w marcu 1864 r. aresztowany i skazany na karę śmierci. Dzięki staraniom rodziny wyrok ten zamieniono na 10 lat przymusowych prac na Syberii. Tam odznaczał się niezwykłą siłą ducha, cierpliwością i dobrocią. Kiedy w 1874 r. został zwolniony z zesłania, udał się do Paryża, gdzie przez 3 lata był wychowawcą księcia Augusta Czartoryskiego (beatyfikowanego przez papieża Jana Pawła II w 2003 r.). Następnie w 1877 r. wstąpił do zakonu karmelitów bosych w Grazu w Austrii i przyjął imię zakonne brat Rafał od św. Józefa. Święcenia kapłańskie otrzymał w Czernej koło Krakowa w 1882 r. Przyczynił się do założenia klasztoru karmelitów bosych w Przemyślu, we Lwowie i w Wadowicach. Zasłynął jako „więzień konfesjonału”. Zmarł w opinii świętości w 1907 r. w klasztorze w Wadowicach, który założył i którego był przeorem. Został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w 1983 r. w Krakowie, zaś jego kanonizacja odbyła się w Rzymie w 1991 r. Rafał Kalinowski jest patronem Sybiraków, oficerów, żołnierzy, osób przeżywających sprawy trudne lub beznadziejne; diecezji sosnowieckiej. Jest też patronem Saperów w Ordynariacie Polowym WP.



Św. Rafał od św. Józefa (Józef) Kalinowski, karmelita bosy
1835-1907 r.

Św. Józef Sebastian Pelczar

Urodził się w 1842 r. w Korczynie koło Krosna. W 1860 r. wstąpił do seminarium duchownego, a w 1864 r. przyjął święcenia kapłańskie. Studiował prawo kanoniczne i teologię - uzyskał 2 doktoraty. Pracując na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie jednocześnie rozpoczął budowę Collegium Novum. Był znakomitym kaznodzieją, zajmował się działalnością społeczną, odznaczał się gorliwością i szczególnym nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu, do Serca Bożego i Najświętszej Maryi Panny. Przejęty troską o dziewczęta zagrożone moralnie oraz losem chorych i ubogich, założył w 1894 r. w Krakowie Zgromadzenie Franciszkańskie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego. W 1899 r. został biskupem pomocniczym w Przemyślu, a w 1900 r. - ordynariuszem diecezji przemyskiej. Przeprowadził reformę nauczania religii w szkołach podstawowych. Z jego inicjatywy powstał w diecezji Związek Katolicko-Społeczny. Powołał do życia redakcję miesięcznika „Kronika Diecezji Przemyskiej”, urządził Bibliotekę i Muzeum Diecezjalne, założył małe seminarium i odnowił katedrę przemyską. Jako jedyny biskup, pomimo zaborów, odważył się w 1902 r. zwołać synod diecezjalny (po 179 latach przerwy), aby oprzeć działalność duszpasterską na mocnym fundamencie prawa kościelnego i zebranych doświadczeniach duchownych. Zmarł w 1924 r. w Przemyślu. Jan Paweł II w czasie pielgrzymki w 1991 r. dokonał w Rzeszowie jego beatyfikacji, a w 2004 r. w Rzymie jego kanonizacji. Jest patronem diecezji rzeszowskiej.



Św. Józef Sebastian Pelczar, biskup
1842-1924 r.

Św. Zygmunt Gorazdowski

Urodził się w 1845 r. w Sanoku koło Krosna. Uciekł z gimnazjum, by wziąć udział w powstaniu styczniowym. Podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, a w 1871 r. przyjął święcenia kapłańskie. Był autorem pism i opracowań katechetycznych m. in. „Katechizmu dla szkół ludowych”. We Lwowie prowadził działalność duszpasterską i charytatywną - sprowadził z Tarnopola Siostrzyczki Ubogich, które podjęły się prowadzenia taniej Kuchni Ludowej; założył wiele towarzystw miłosierdzia, Dom Pracy, Zakład dla Nieuleczalnie Chorych i Rekonwalescentów, internat dla studentów Seminarium Nauczycielskiego i Zakład Dzieciątka Jezus, w którym opiekę znajdowały porzucone niemowlęta (była to pierwsza tego typu palcówka w Polsce) oraz Towarzystwo Opieki nad Niemowlętami, które objęło opieką ubogie matki. Z jego inicjatywy powstał we Lwowie Związek Katolickich Towarzystw Dobroczynności, którego został wiceprezesem. Założył także katolicką szkołę polsko-niemiecką i sprowadził do pracy w niej Braci Szkół Chrześcijańskich. Miał szczególne nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu; należał do Stowarzyszenia Nieustającej Adoracji. Założył Zgromadzenie Sióstr św. Józefa. Zmarł w 1920 r. - Jan Paweł II w 1989 r. dokonał we Lwowie jego beatyfikacji, a Benedykt XVI w 2005 r. wprowadził go do grona świętych. Jest patronem Sanoka.



Św. Zygmunt Gorazdowski, kapłan zał. Zgrom. Sióstr św. Józefa
1845-1920 r.

Św. Brat Albert (Adam) Chmielowski

Urodził się w 1845 r. w Igołomi koło Krakowa, wcześnie umarli mu rodzice. W wieku 18 lat podczas walki w Powstaniu Styczniowym stracił nogę (amputację wykonano mu bez środków znieczulających). W 1835 r. rozpoczął studia malarskie, które kontynuował w Monachium. Wróciwszy do kraju malował obrazy, w których coraz częściej pojawiała się tematyka religijna (w latach 80-tych powstał obraz Ecce Homo). Obracał się w mieszczańskich i arystokratycznych salonach XIX/XX-wiecznej Polski, wśród takich sław jak Helena Modrzejewska, Stanisław Witkiewicz, Józef Chełmoński czy bracia Gierymscy, nie potrafił jednak przejść obojętnie wobec ludzkiej nędzy i biedy, zalewającej ulice ówczesnego Krakowa. Cechowała go pogoda ducha i optymizm, choć doświadczył też stanu głębokiej depresji (przebywał też w zakładzie psychiatrycznym). Ostatecznie porzucił malarstwo, przywdział habit i złożył śluby, dając początek nowej rodzinie zakonnej - zgromadzeniom Braci Albertynów (1888 r.) i Sióstr Albertynek (1891 r.), które oparł na regule św. Franciszka z Asyżu. Centrum jego działalności stanowiły ogrzewalnie miejskie dla bezdomnych, które pracą apostolską przemieniał w przytuliska. Sprzedawał swoje obrazy, a później, nie dysponując już środkami materialnymi, kwestował na utrzymanie ubogich. Często powtarzał, że „powinno się być dobrym jak chleb, który dla wszystkich leży na stole, z którego każdy może kęs dla siebie ukroić i nakarmić się, jeśli jest głodny”. Zmarł w 1916 r. w Krakowie w opinii świętości. Zarówno jego beatyfikacji (1983 r. w Krakowie), jak i kanonizacji (1989 r. w Rzymie) dokonał papież Jan Paweł II., który nazwał brata Alberta „najpiękniejszym człowiekiem pokolenia”, a jego postać przedstawił w dramacie „Brat naszego Boga”. 25 grudnia 2016 r., w setną rocznicę jego śmierci, rozpocznie się w polskim Kościele Rok św. brata Alberta — Adama Chmielowskiego.



Św. Albert (Adam) Chmielowski, zakonnik, zał. Zgrom. Braci i Sióstr Posługujących Ubogim (albertynów i albertynek)
1845-1916 r.

Św. Józef Bilczewski, arcybiskup lwowski

Urodził się w 1860 r. w Wilamowicach koło Kęt. W 1880 r. wstąpił do seminarium duchownego w Krakowie, a następnie przyjął święcenia kapłańskie. Uzyskał tytuł profesora teologii dogmatycznej na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, na którym pełnił funkcję dziekana wydziału teologicznego i rektora. W 1900 r. papież Leon XIII mianował go arcybiskupem lwowskim. W sprawach społecznych opowiadał się zawsze po stronie ludzi ubogich, apelował o uznanie praw ludzi pracujących do sprawiedliwej zapłaty, wypoczynku, ubezpieczenia, zrzeszania się w związkach zawodowych. Twierdził, że miłość Ojczyzny oparta jest na miłości Boga. Starał się o rozwój oświaty - zakładał szkoły, czytelnie, biblioteki i ochronki, mobilizował też do tworzenia kółek rolniczych i kas zapomogowo-pożyczkowych. Z jego inicjatywy ukazywały się nowe tytuły prasy katolickiej. Sprowadził do Lwowa nowe zakony zajmujące się pracą charytatywną i oświatową. Eucharystię uważał za najwyższą formę modlitwy. Na jego prośbę w Litanii Loretańskiej znalazło się wezwanie: „Królowo Polski - módl się za nami”. W czasach I wojny światowej rozwijał kult Najświętszego Serca Pana Jezusa; we wszystkich parafiach i kościołach archidiecezji lwowskiej zaprowadził zwyczaj adoracji Najświętszego Sakramentu raz w miesiącu. Otaczał czcią i miłością Matkę Najświętszą. Zmarł w 1923 r., a jego zabalsamowane serce umieszczono w kaplicy bł. Jakuba w bazylice katedralnej we Lwowie; doczesne szczątki złożono na cmentarzu Janowskim. W 1999 r. Jan Paweł II włączył go do grona błogosławionych, a w 2005 r. papież Benedykt XVI - do grona świętych.



Św. Józef Bilczewski, arcybiskup lwowski
1860-1923 r.

Św. Urszula Ledóchowska

Urodziła się 17 kwietnia 1865 r. w Austrii. Jest założycielką Zgromadzenia Urszulanek Serca Jezusa Konającego. Była utalentowaną nauczycielką i wychowawczynią, poliglotką, malarką, autorką powieści dla dzieci, a zarazem zakonnicą i świętą. Potrafiła pozyskać prawie 800 dziewcząt i młodych kobiet dla Jezusa i dla ubogich. Twierdziła, że najskuteczniejszym sposobem ewangelizacji jest radość czerpana z kontemplacji Serca Jezusa konającego na krzyżu z miłości do ludzi. Odznaczała się niezwykłą pokorą, równowagą i pogodą ducha. Po jednej z uroczystości beatyfikacyjnych, w których uczestniczyła w Rzymie, napisała: „Święty to przyjaciel, pocieszyciel, to brat kochający. Odczuwa nasze biedy, troski; modli się za nas, pragnie dobra naszego i szczęścia”. Zmarła 29 maja 1939 r. w Rzymie. Została kanonizowana przez papieża Jana Pawła II 18 maja 2003 r. Nazywana jest „matką niepodległości” odzyskanej przez Polskę w 1918 r. W 2009 r. Senat RP uhonorował ją okolicznościową uchwałą i nazwał aktualnym wzorem patriotki, podkreślając jej zaangażowanie w sprawę polską podczas I wojny światowej, pomoc rozproszonym Polakom oraz duże zasługi w wychowaniu młodego pokolenia.



Św. Urszula Ledóchowska, zakonnica, zał. Zgromadzenia Sióstr św. Urszuli od Jezusa Konającego (urszulanek)
1865-1939 r.

Św. Maksymilian Maria (Rajmund) Kolbe, męczennik

Urodził się w 1894 r. w Zduńskiej Woli koło Łodzi. Kiedy miał 12 lat, w kościele parafialnym w Pabianicach ukazała mu się Najświętsza Maryja Panna, trzymająca w rękach dwie korony: białą i czerwoną. Maryja zapytała go, czy chce je przyjąć, a równocześnie dała mu do zrozumienia, że korona biała oznacza czystość, a czerwona męczeństwo. Rajmund zgodził się. We Lwowie odbył nowicjat w seminarium franciszkanów konwentualnych. Studiował w Krakowie i w Rzymie i otrzymał dwa dyplomy doktorskie: z filozofii i teologii. W 1914 r. złożył śluby wieczyste, podczas których przybrał imię Maria, a w 1918 r. otrzymał święcenia kapłańskie. W tym czasie w Rzymie był świadkiem manifestacji antyklerykałów i masonów, co spowodowało, iż postanowił działać na rzecz budowania i obrony królestwa Bożego pod patronatem Maryi Niepokalanej, a także zaangażowania współbraci w odnowioną synowską i rycerską służbę Maryi. Założył „Rycerstwo Niepokalanej” (Militia Immaculatae), wydawał „Rycerza Niepokalanej”. W 1927 r. rozpoczął budowę Małego Seminarium Misyjnego w Teresinie, klasztoru-miasta, które nazwie Niepokalanów (w 1939 r. był to największy klasztor na świecie). Pasjonował się radiem, interesował się badaniami nad przekazywaniem obrazu za pomocą fal radiowych, założył elektrownię, stworzył także projekt eteroplanu, czyli pojazdu kosmicznego. Jako misjonarz wyjechał do Japonii, do Nagasaki, gdzie założył drugi Niepokalanów. Aresztowany w 1941 r., przez kilka miesięcy przebywał na Pawiaku, skąd został wywieziony do Oświęcimia. W obozie koncentracyjnym ofiarował swe życie za ojca rodziny, Franciszka Gajowniczka, którego objęło dziesiątkowanie w odwecie za ucieczkę więźnia. Skazany na bunkier głodowy, został po dwóch tygodniach dobity zastrzykiem z fenolu – było to w wigilię Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny 1941 r. W 1971 r. papież Paweł VI dokonał jego beatyfikacji, a w 1982 r. papież Jan Paweł II włączył go w poczet świętych. Św. Maksymilian jest patronem honorowych dawców krwi, elektryków, elektroników i energetyków, patronuje też archidiecezji gdańskiej i diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Jest, jak powiedział św. Jan Paweł II, patronem „naszych trudnych czasów”.



Św. Maksymilian M. Kolbe, kapłan, franciszkanin konwentualny, męczennik II wojny światowej
1894-1941 r.

Św. Faustyna (Helena) Kowalska

Urodziła się w 1905 r. w Głogowcu; w 1925 r. wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Warszawie przy ul. Żytniej. Jest autorką „Dzienniczka - Miłosierdzie Boże w duszy mojej”. Za jej pośrednictwem Jezus przekazał światu orędzie o Bożym Miłosierdziu. Prosił, aby w pierwszą niedzielę po Wielkanocy ustanowić Święto Bożego Miłosierdzia; nauczył nowej modlitwy - Koronki do Bożego Miłosierdzia. Prosił, aby odmawiać ją o godzinie trzeciej. Jezus obiecał wiele łask tym duszom, które będą odmawiać Koronkę: „Córko Moja, zachęcaj dusze do odmawiania tej koronki, którą ci podałem. Przez odmawianie tej koronki podoba Mi się dać wszystko, o co Mnie prosić będą. Zatwardziali grzesznicy, gdy ją odmawiać będą, napełnię dusze ich spokojem, a godzina śmierci ich będzie szczęśliwa.” (Dz.1541). W 1931 r. Jezus ukazał się s. Faustynie w białej szacie, z prawą ręką wzniesioną do błogosławieństwa, a z serca wychodziły dwa promienie - blady i czerwony. Jezus prosił ją, aby namalowała taki obraz z podpisem: Jezu Ufam Tobie. S. Faustyna zmarła w 1938 r. W 2000r. papież Jan Paweł II uznał ją za świętą i ustanowił Święto Miłosierdzia Bożego dla całego Kościoła.



Św. Faustyna Maria (Helena) Kowalska, dziewica, zakonnica ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, apostołka miłosierdzia Bożego
1905-1938 r.

Św. Jan Paweł II, papież

Karol Józef Wojtyła urodził się w 1920 r. w Wadowicach. Jego matka zmarła gdy miał on 9 lat, 3 lata później zmarł jego starszy brat. Od najmłodszych lat wyróżniał się pobożnością, miał talent pisarski i aktorski. Studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Gdy w czasie II wojny światowej zamknięto uczelnię, uczył się na tajnych kompletach, pracując jednoczenie w kamieniołomach. W 1941 r. zmarł mu ojciec, a rok później Karol podjął decyzję o wstąpieniu do tajnego seminarium, cały czas pracując (noce poświęcał nauce). Po otrzymaniu święceń kapłańskich podjął studia doktoranckie, a w 1953 r. obronił pracę habilitacyjną. Wykładał w Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Krakowie, na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie objął Katedrę Etyki. W wieku 38 lat został najmłodszym polskim biskupem - przyjął za dewizę słowa: Totus Tuus (Cały Twój), które oznaczały całkowite oddanie się w opiekę Maryi; pozostały one także dewizą późniejszego papieża. Podczas obrad Soboru Watykańskiego II wielokrotnie zabierał głos, pisał opracowania - poruszał m.in. kwestie mediów oraz liturgii. Był zwolennikiem wprowadzenia języka narodowego do liturgii oraz zaadaptowania liturgii katolickiej do tradycji Kościołów nieeuropejskich, opowiadał się za kolegialnością w Kościele, popierał pluralizm kulturowy Kościoła, obstawał przy celibacie duchownych. W 1967 r. dostał nominację na kardynała. Zorganizował sprawny system nauczania religii poza szkołą, był twórcą „ruchu sakrosongowego”, dbał o duszpasterstwo niewidomych i głuchoniemych, prowadził spotkania dla par i małżeństw (ze spotkań tych narodził się Instytut Rodziny, który stał się częścią założonej przez niego Papieskiej Akademii Teologicznej), dużo publikował. W 1978 r. został wybrany na papieża. W czasie 27-letniego pontyfikatu walczył o godność człowieka, niezmiennie sprzeciwiał się aborcji i eutanazji, ostrzegał przed „cywilizacją śmierci”, uczył, że zło należy zwyciężać dobrem, podejmował wszelkie inicjatywy dążące do zjednoczenia chrześcijan, zreformował prawo kanoniczne, dokonał reorganizacji Kurii Rzymskiej. Beatyfikował 1.318 osób, a 478 błogosławionych ogłosił świętymi. Odbył 104 pielgrzymki, odwiedzając 130 krajów. Swoje nauczanie zawarł w 14 encyklikach, w adhortacjach i konstytucjach apostolskich. W Polsce był osiem razy, jego ostatnia wizyta miała miejsce 16.08.2002 r., podczas której poświęcił Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łagiewnikach. Zmarł 2.04.2005 r. w Rzymie. Św. Jan Paweł II jest patronem rodziny.



Św. Jan Paweł II - papież
1920-2005 r.

Copyright © Woda Życia 2017